കിനാവിലെ വർണങ്ങൾ ..ഉണർവിലെ കാഴ്ചകൾ ....

പാഞ്ഞടുക്കുന്ന ശത്രു വ്യൂഹത്തിൻ മുന്നിലവൻ
മലപോലെ നിന്നവനെന്നു കേട്ടപ്പോൾ
എനിക്കാരാധന തോന്നിയതവനോടല്ല,
മലയോടായിരുന്നു.
കാറ്റും കോളും തിരിച്ചു വിട്ട്
ഒരു ദേശത്തിൻ ആവാസ വ്യവസ്ഥിതിയും
കാല വസന്തങ്ങളും നിർണയിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള
ഗിരി ശക്തിയിൽ പലരെന്ന പോൽ
ഞാനും നമിച്ചു.
പിന്നീടെപ്പോഴോ അവന്റെ ഗർവിന്റെ
അടിവാരത്തിലൂടെ ഒരു തുരങ്കമായി
ചീറി പാഞ്ഞപ്പോൾ
മലയോടു ഞാൻ സഹതപിച്ചു.
കാറ്റിനു ഞാനിതു വരെ കേട്ട പേര്
മന്ദ മാരുതെനെന്നും ഇളം തെന്നലെന്നുമായിരുന്നു.
കുളിർ കാറ്റേറ്റു കൂമ്പി നിന്നവളെന്ന
വരികൾ കേട്ട് ഞാൻ പോലും
തരളിതയായിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷെ, ഇന്നലെ ഞാൻ കണ്ട കാറ്റിനു
ക്രൗര്യതയും ദ്രംഷ്ടകൾ നീണ്ട വന്യതയുമായിരുന്നു.
നിലാവിൽ ഇളം തെന്നലിനെയും
കാത്തു കിടന്നവരെ തൂത്ത് വാരിയെടുത്ത കാഴ്ച
എന്നിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വിതച്ചത്‌ ഭീതിയുടെ വിതുകളായിരുന്നു.
നിശക്കും നിലാവിനും പുലരിക്കും മാതൃത്വത്തിനും ബാല്യത്തിനും
പള്ളികൂടത്തിനും വാദ്യാർക്കും പുസ്തക താളുകൾക്കും
പേനയ്ക്കും യോഗിക്കും വേദ ഗ്രന്ഥത്തിനും ഇടവഴികൾക്കും
ഇടതോടുകൾക്കും ....ഇവക്കെല്ലാം ഇത് വരെ
സ്നേഹത്തിന്റെയോ ആർദ്രദയുടെയോ ലാളനയുടെയോ
ഭാവ്യതയുടെയോ അറിവിന്റെയോ ജിന്ജാസനയുടെയോ
അകമ്പടിയുണ്ടായിരുന്നു.
നിശയുടെയും നിലാവിന്റെയും
പ്രണയവും ആർദ്രതയുമിന്നു കമപൂരണത്തിനും
ഗളചേദത്തിനും വഴിമാറി.
പുലരിയെന്നും കണി കണ്ടുണരുന്നതു
കരയാൻ കണ്ണു നീരില്ലാതെ
ഉഴലുന്ന പാഴ്ജന്മങ്ങളുടെ മുഖത്തു നോക്കി.
ഉദരത്തിലുറങ്ങിയതിനെ വിറ്റു കാശാക്കി
ഉദര പൂരണം നടത്തുന്ന മാതൃത്വത്തിനു പിഴച്ചതെവിടെ?
വയസ്സറിയിക്കും മുൻപേ കൽതുറങ്കിലേക്ക്
യാത്ര നടത്തുന്ന ബാല്യവും തന്റെ കയ്യിൽ
പിടഞ്ഞമരുന്നവളുടെ നഗ്ന മെനിക്കകതെ
തൂവെള്ള ഹൃദയം കാണാൻ ദൈവം കാഴ്ച
കൊടുക്കാത്ത ഗുരുവും നമുക്ക് മുന്നിൽ
കരിമണ്‍ കൂനകൾ തീർക്കുന്നു.
കലാലയങ്ങളിലെ കിണുങ്ങി ചിരികൾക്കും
തരളിത മൂളലുകൾക്കും പകരം
ആർതട്ടഹാസവും പൊട്ടിചിരികളും
ചിലപ്പോൾ സീൽക്കാര ശബ്ദങ്ങളും ......
നീല നിറം പകിട്ടേകിയ പുസ്തക താളുകളിൽ
നിന്നും അരക്കെട്ടിലേക്കു വീഴുന്ന അഗ്നികൾ
തീപ്പന്തമായി ആളിക്കതുന്നത് കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ
നഗ്ന മേനിയിലേക്ക്‌.
യോഗിയുടെ അരമനക്കകത്ത്
അരങ്ങു തകർക്കുന്ന ഭോഗ
വിദ്യകളെ കൂപ്പി തൊഴാൻ ക്യൂ
നില്ക്കുന്ന കൂലി വേലക്കാർ ...
കാമം മൂലം കാമിനി മൂലം .....
പെണ്ണ് ഒരുമ്പെട്ടാൽ ,..
പെണ്‍ ദൈവമൊരുമ്പെട്ടാലും....